ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

zamieszczam link do asi z marasiowej ostoi. 

jeśli ktoś coś wie, widział, albo nie wie nic, to mimo to proszę o upublicznienie tego linku, i wcześniejsze przeczytanie tekstu.

serce się kraje....

skradziony-wywieziony-pomozcie.

 a to zdjęcia uprowadzonego psiaka.

boćki....

nie będzie mnie przez kilka dni, nie da się dłużej odkładać spraw nie cierpiących zwłoki.

mam nadzieję, że uda mi się wszystko załatwić i to po mojej myśli.

zostawiam was z najpiękniejszymi ptakami - jednym z symboli polskiej wsi.

oto.....boćki!

do poklikania:)

i po lecie....

kiedy mieszkałam w warszawie pory roku zupełnie inaczej wyglądały niż teraz, na wsi.

lato kończyło się, gdy robiło się chłodno, liście na drzewach zmieniały kolor, spadały kasztany....

a na wsi? już jest po lecie...
w dodatku tak mało go było.

jeśli nie muszę, staram się nie wychodzić z ogrodu, bo wszędzie, jak okiem sięgnąć ponura, zaorana ziemia.

i to jest dla mnie koniec lata, zwłaszcza, że i bociany odleciały z naszej okolicy gdzieś dalej, na swoje sejmiki....

a jesieni nie cierpię, niestety.
od dziecka dwie pory roku wprawiają mnie w paskudny nastrój.
są to jesień i zima oczywiście!

i cóż można powiedzieć?
"aby do lata"
. tego zielonego, pysznego, soczystego, pachnącego łąką i kwiatami.